Hausaufheben

/1/
Είμαι πια βέβαιος ότι η δασκάλα στα γερμανικά μ’ έχει καταχωρήσει σαν κνίτη. Το κακό ξεκίνησε όταν πήρα το θάρρος να τη ρωτήσω για την έννοια του sinnlich στον Μαρξ, για να χειροτερέψει όταν ενημέρωσα την τάξη πως το Clara-Zetkin-Park πήρε το όνομά του από τη σοσιαλίστρια και φεμινίστρια Κλάρα Τσέτκιν. Έκτοτε ξεκίνησαν τα προβλήματα. Για παράδειγμα, την προηγούμενη βδομάδα που μαθαίναμε αριθμούς και χρονολογίες, μου ζήτησε να διαβάσω το 1917. „Neunzehnhundertsiebzehn”, είπα ατάραχος, ενώ με ζώνανε τα φίδια. Ακόμη χειρότερα, τις προάλλες που κάναμε μια χαζή άσκηση για τα είδη μουσικής που μας αρέσουν, η δασκάλα με ρώτησε (αν έχει τον θεό της) πώς βρίσκω τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. „Total schlecht”, απάντησα χωρίς περιστροφές, κι όμως φοβάμαι πως το εξέλαβε μονάχα αισθητικά. Τέρμα, νομίζω πως πρέπει να της μιλήσω για τον Hans-Jürgen Krahl προτού η κατάσταση επιδεινωθεί (ή, έστω, να της εξηγήσω ότι οι κνίτες δεν διαβάζουν Μαρξ – τουλάχιστον όχι αν δεν συνοδεύεται από τον Ένγκελς).
/2/
Το ρήμα kommen το συναντάμε συνέχεια. Είναι το βασικό μας ρήμα για την κλίση των ρημάτων (ας πούμε σαν το λύω), ενώ βάζω στοίχημα πως τον τελευταίο καιρό έχω απαντήσει „Ich komme aus Ioannina” πιο πολλές φορές απ’ ό,τι έχω πει καληνύχτα. Βέβαια, το kommen έχει και μια άλλη χρήση, εξαιτίας της οποίας χαμογελάω μόνος μου κάθε φορά που επανέρχεται. Μια συντρόφισσα μάς είχε πει την ιστορία ενός φίλου της που ταξιδεύοντας στο Βερολίνο επισκέφθηκε μια gay σάουνα. Εκεί γνώρισε κάποιον. The thing escalated quickly και σύντομα βρέθηκαν να ερωτοτροπούν σε κάποιο σκοτεινό απόμερο σημείο. Ως τότε δεν είχε χρειαστεί να πούνε πολλά· πάλι καλά γιατί ο φίλος της ιστορίας γερμανικά δεν μίλαγε. Σε μια κρίσιμη καμπή, ωστόσο, ο γερμανός ρώτησε „kommst du?” για να εισπράξει την αγχωμένη απάντηση „Griechenland”. Την επόμενη στιγμή, το σκοτεινό απόμερο σημείο αντηχούσε από τα γέλια άλλων ζευγαριών και ντροπιασμένος ο φίλος είχε μάλλον καταγραφεί ως εκείνος ο εθνικιστής gay που τελειώνει υμνώντας την Ελλάδα.
/3/
Κρατάς μυστικό; Καμιά φορά σκέφτομαι ότι η βασική διαμεσολάβηση της εποχής μας, η κατάργηση της οποίας μπορεί να πυροδοτήσει μια συλλογική απόπειρα ευτυχίας (με άλλα λόγια τον κομμουνισμό), είναι εκείνο το συγκολλητικό s που διαφοροποιεί τη λέξη arbeitslos από την klassenlos.
/4/
macht kaputt was euch kaputt macht
Advertisements

Σχετικά με το πέρασμα ενός προσώπου μέσα από μια αρκετά σύντομη χρονική μονάδα

Για τον ποιητή προλετάριο Xu Lizhi και τη μετάφραση των ποιημάτων του από το aruthlesscritiqueagainsteverythingexisting
Δε θέλω άλλες ειδήσεις, δώσε μου μόνο μουσική
Ειρήνη πόλεμος ειρήνη πόλεμος ειρήνη
-Τι να τις κάνω τόσες λέξεις μεσοπέλαγα;
Με δέκα μίλια φεύγοντας το καλοκαίρι μας αφήνει.

Πες μου γι αυτούς που χάσανε τη βασιλεία των ουρανών
Το νέγρο πρίγκηπα που κλαίει για τσιγάρο
Τραγούδα μου το παρελθόν, το παρελθόν, το παρελθόν
Τον επικήδειο των δασών και το σβησμένο φάρο.

Δε θέλω άλλες ειδήσεις, δώσε μου μόνο μουσική
Μη μου μιλάς για το διάστημα, ξέρω τη Μοζαμβίκη
Τραγούδα μου τη στάχτη, τραγούδα μου τη λευτεριά
Tραγούδα μου τα δάκρυα σ’ όλα τα πλάτη και τα μήκη.

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος

Ένας φίλος μάς είχε μιλήσει κάποτε για τον Λουίτζι, «το παιδί που κοιμότανε σπουδαίος ποιητής και ξυπνούσε βιαστικός προλετάριος». Ωραίος τύπος ο Λουίτζι· πώς να τον λησμονήσεις; Ήρθε μοιραία στο μυαλό μου διαβάζοντας για τον Xu. Τον φαντάζομαι κάπως έτσι. Με μια διαφορά. Ο Xu δεν μπορούσε ή δεν άντεχε να τα κρατά αυτά τα δυο διαχωρισμένα. Η ποίηση του Xu –λέξεις που αναβλύζουν από τα έγκατα της προλεταριακής του εμπειρίας– είναι υπερβολικά παλλόμενη για να συμβιβαστεί με κάποια γλυκερή αυτονομία. Η ποίηση του Xu είναι ενοποιημένη με τη σύντομη ζωή (και τον θάνατό) του με έναν τρόπο αρνητικό και διεστραμμένο, διεστραμμένο όσο και η κοινωνία με την οποία βρισκόταν σε σύγκρουση. Η ποίηση του Xu ξεσπά, εξωθεί. Καμιά υπόσχεση ευτυχίας, καμιά ουτοπική διάθεση συμφιλίωσης δεν την κινεί. Όλη η εκμετάλλευση και όλοι οι φετιχισμοί αυτού του γαμημένου κόσμου ανάγλυφοι και τα ποιήματά του μια καθαρή αρνητικότητα. Υπάρχει μια απόσταση. Ανάμεσα στην άρνηση και το ακρότατό της, την αυτοκατάργηση. Απόσταση που εν πολλοίς διανοίγει σήμερα τη δυνατότητα για την κατάργηση των φετιχισμών. Ο Xu τη διανύει. Φευ, μοναχικά, ενσώματα και καθόλου μεταφορικά.

Λυπήθηκα πολύ. Το πέρασμά του ήταν σύντομο και πικρό. Μα, ακόμη κι έτσι, δεν ήταν λίγα αυτά που κατάφερε. Έζησε και πέθανε με πάθος. Ή όπως λέει ο ίδιος, «όποιος με ξέρει/δεν θα ξαφνιαστεί που φεύγω/ακόμα λιγότερο, δεν θα πρέπει να θρηνήσετε/ήμουν μια χαρά όταν ήρθα και μια χαρά όταν έφυγα». Ο Adorno είχε πει πως κάθε έργο τέχνης είναι ένα έγκλημα που δεν διαπράχθηκε. Θα το πω. Η τέχνη του Xu, δηλαδή η ζωή του, ήταν ένα έγκλημα που διαπράχθηκε. Μη με ρωτάς για το υποκείμενο του εγκλήματος. (Ήταν ο Xu ή ήταν η λογική του κεφαλαίου, προσωποποιημένη στον εργοστασιάρχη ή τον επιστάτη του, στον ιδιοκτήτη των 10 τετραγωνικών μέτρων, στα κόμιστρα που πλήρωνε για να συναντήσει το κορίτσι του;). Αλήθεια, πώς γράφεις το υποκείμενο, με υ κεφαλαίο ή μικρό;

Συμπαθάτε με για την απόσταση που διανύω, πείτε πως είναι εν θερμώ. Ας θάψουμε τώρα τους νεκρούς μας και ας χαζέψουμε για λίγο τον ουρανό που ο Xu δεν μπορούσε να αγγίξει, αύριο ξυπνάμε βιαστικά.

θραύσμα από το χθεσινοβραδινό όνειρο

Paul Celan
Corona
Από το χέρι μου τρώει το φθινόπωρο το φύλλο του:
είμαστε φίλοι.
Ξεφλουδίζουμε το χρόνο απ’ τα καρύδια και του μαθαίνουμε να περπατά:
ο χρόνος γυρίζει πίσω στη φλούδα.
anselm kiefer

anselm kiefer | Mohn und Gedächtnis

Στον καθρέφτη είναι Κυριακή,
στο όνειρο ο ύπνος,
το στόμα μιλά την αλήθεια.
Το μάτι κατηφορίζει προς το φύλο της αγαπημένης:
κοιταζόμαστε,
μιλάμε για πράγματα σκοτεινά,
αγαπιόμαστε σαν μήκων και μνήμη,
κοιμόμαστε σαν το κρασί μες στα κοχύλια,
σαν τη θάλασσα στη ματωμένη λάμψη του φεγγαριού.
Στεκόμαστε αγκαλιασμένοι στο παράθυρο, μας κοιτούν
από το δρόμο:
είναι καιρός πια να μάθουν!
Είναι καιρός να μάθει η πέτρα να ανθεί,
η ανησυχία να χτυπά την καρδιά.
Είναι καιρός να είναι καιρός.
Είναι καιρός.

Συναντηθήκαμε ξανά στον δρόμο που είχαμε βρεθεί την τελευταία φορά. Κανείς από τους δυο μας δεν μπορούσε να θυμηθεί πόσος καιρός είχε περάσει. Ήταν και πάλι νύχτα. Είχες γεράσει πολύ· εγώ ήμουν λίγο νεότερος απ’ ό,τι τότε. Στο ένα χέρι κρατούσες τόσους πολλούς παπαρουνόσπορους, το άλλο σου χέρι ήταν αλειμμένο με μέλι. Γεύθηκα και τα δύο. Σου είπα ότι σκεφτόμουν πως έμοιαζε με το περίφημο ποίημα του Celan: Mein Aug steigt hinab zum Geschlecht der Geliebten: wir sehen uns an, wir sagen uns Dunkles, wir lieben einander wie Mohn und Gedächtnis [Το μάτι κατηφορίζει προς το φύλο της αγαπημένης: κοιταζόμαστε, μιλάμε για πράγματα σκοτεινά, αγαπιόμαστε σαν μήκων και μνήμη]. Ίσως είχα παρασυρθεί σε αυτήν τη σκέψη τρώγοντας από το χέρι σου. Το ποίημα αρχίζει έτσι, όχι πως το ήξερες. Με μάλωσες. Μου είπες πως τα είχα όλα λάθος, πως μου είχες φέρει καθετί το αισθησιακό: τη νύχτα και τη μήκωνα και το μέλι. Κι εγώ το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν αυτό το χαζό ποίημα. Λυπήθηκα που είχε σκαλώσει εκεί. Είχε σκαλώσει εκεί με την ανάμνηση των hamantaschen, γλυκών της γιορτής του Πουρίμ με παπαρουνόσπορους και μέλι, για τα οποία δεν είχα τίποτα να πω. Και τελοσπάντων, είπες, το μέλι ήταν μνήμη γινόμενη μύθος. Το μέλι ήταν ένα συντηρητικό, εμπόδιζε τη μνήμη να είναι εκρηκτική αναγκάζοντας τα πράγματα να αντέχουν αφύσικα. Το μέλι ήταν ο εχθρός της παροδικότητας. Ρώτησα για την ηλικία σου. Το μέλι είπες ήταν μια δύναμη του φωτός. Σου είπα ότι το ποίημα δεν ήταν χωρίς αισθησιασμό, ότι ο Celan δεν ήταν μονάχα έρημα τοπία θανάτου, δίχως καν λουλούδια. Σου είπα να αφουγκραστείς τον ρυθμό του, τους επίμονους αμφιβράχεις του. Δεν δεχόσουν τίποτε. Καθίσαμε για λίγο στη σιωπή, το ένα σου χέρι γεμάτο παπαρουνόσπορους και το άλλο καλυμμένο με μέλι.

* το όνειρο (και η βοήθεια και η επιλογή του Schubert) είναι του http://prolapsarian.tumblr.com

κομμουνισμός σημαίνει να μη χρειάζεται να λέμε γεια

Διασταυρωθήκαμε απρόοπτα. Δυο βήματα απ΄ τον σταθμό, αν και κανείς μας δεν φαινόταν να έχει όρεξη για ταξίδια. Άσχημη γειτονιά, δυσκολεύομαι να βρω έναν λόγο πρόχειρο για να μην την αποφύγω. Αυτόν τον δρόμο τον είχαμε περπατήσει κάποτε μαζί, ψάχνοντας για μάσκες με πολύχρωμα φίλτρα. (Θα πρέπει να πλησίαζε κάποια πορεία κάποιας δεθ κάποιου σεπτέμβρη, απ΄ αυτούς που θα γινόταν χαμός. Ή μήπως ήταν κάποιος δεκέμβρης έναν χρόνο μετά τον δεκέμβρη;). Τώρα εγώ απλά τον διανύω βιαστικά, πηγαίνοντας να αφήσω βιογραφικά σημειώματα και εκκαθαριστικά εφορίας σε ευυπόληπτα κεκ, 2 νούμερα δίπλα και 2 ορόφους πάνω από ανυπόληπτα μπουρδέλα. Εσύ ποιος ξέρει. Χαιρετηθήκαμε αχνα. Στη γωνία τέσσερις διάδες, χασκογελούσαν λες και ήξεραν

philipp igumnov

ενημέρωση κατάστασης

πρωτοδημοσιεύθηκε στο facebook
Είναι σαν κοντά στα και εκτός από τα λιοντάρια, τις τίγρεις, τους λαγούς και όλα τα άλλα πραγματικά ζώα, τα οποία ομαδοποιημένα αποτελούν τα διάφορα φύλα, είδη, υποείδη, οικογένειες κοκ του βασιλείου των ζώων να υπήρχε επίσης και το ζώον, η ατομική ενσάρκωση του όλου βασιλείου των ζώων.
Καρλ Μαρξ (μιλώντας για το χρήμα ως γενικό ισοδύναμο των εμπορευμάτων στην 1η έκδοση του πρώτου τόμου του Κεφαλαίου)
Ααααααα! για λέγε, για λέγε, για λέγε, για πες – μελαγχολία έχουμε; φιλτράκια έστω; – για λέγε, για λέγε, για πες
Γιώργος Πρεβεδουράκης, Κλέφτικο
Αν ήμουν cultural theorist (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), θα έγραφα κάτι για την ομολογία ανάμεσα στην επικοινωνιακή μορφή facebook και στην εμπορευματική/χρηματική ανταλλαγή. Από μια άποψη, αν το καλοσκεφτείς, το facebook είναι το βασίλειο της ελευθερίας. Υπάρχει μια θέση για τον καθένα εδώ, αρκεί βέβαια να έχει πρόσβαση στα ίντερνετς· εδώ, με μια απλή και δωρεάν εγγαφή, καθεμιά μπορεί να αυτοπαρουσιαστεί με τον τρόπο που εκείνη θέλει, και όλοι είναι ελεύθεροι να αλληλεπιδράσουν με όλους. Στο πάρτυ του ατομικού φιλελευθερισμού οι δυνατότητες είναι οριακά απεριόριστες. Για παράδειγμα, είσαι ελεύθερος να εκθέσεις την ευαίσθητη πλευρά σου και το νέο σου smartphone, να μοιραστείς την ποιητική σου φλέβα και να μάθουν επιτέλους όλοι για εκείνο το ταξίδι σου στη Βαρκελώνη.

Συνέχεια

αργοπορημένος απολογισμός

Ερείπιο απ΄ τα ναρκωτικά του ήλιου έρχεσαι
ν΄ αποτελειώσεις την παλιά συνομιλία
να με ξεπλύνεις απ΄ την περασμένη άνοιξη
Κατεδαφίζονται τα καλοκαίρια στη σειρά
όσο παλιώνω
νίκος-αλέξης ασλάνογλου

departure of the ghost