the Βιβλιοθήκη Project Archives

the Βιβλιοθήκη Project Archives

του Αλεκσάντερ Πλατς

.

13295228_1698751963680447_854252175_n

.

Βιβλιοθήκη #0

Αποφάσισα σήμερα για πρώτη φορά να χρησιμοποιήσω το facebook για κάτι που μου φαίνεται έστω και λίγο δημιουργικό. Πολλοί και πολλές από εσάς μπορεί να το κάνετε ήδη, γράφοντας ποιήματα, βγάζοντας φωτογραφίες, οτιδήποτε. Και να μην το κάνετε, δεν υπάρχει και κανένα πρόβλημα. Δε λέω, μ’ αρέσει να ανεβάζω κι εγώ τραγούδια που μ’ αρέσουν, να γράφω κι εγώ εξυπνάδες σε στάτους ή σε σχόλια κάτω από στάτους άλλων, να κάνω λάηκ, να κάνω αυτήν την καινούρια την καρδούλα, να προωθώ την δουλειά των φίλων μου, να κανονίζω εύκολα και γρήγορα πού θα βγώ το βράδυ (που τελικά δεν βγαίνω συνήθως), να γράφω επικήδειους για τους μουσικούς που πεθαίνουν συνέχεια, να κάνω πολιτική προπαγάνδα. Ακόμα βέβαια δεν έχω βάλει καμία φωτογραφία δικιά μου και, κυρίως, του γάτου μου, αλλά θα γίνει κι αυτό. Ωραία είναι όλα αυτά, ακόμα κι αν δεν είναι δημιουργικά, ακριβώς όσο ωραία είναι και όλα τα υπόλοιπα πράγματα στον κόσμο, δηλαδή φυσιολογικά και ανθρώπινα μέχρι να αναλυθούν και να φανούν κατασκευασμένα ως φυσιολογικά και ανθρώπινα και μετά να μην έχει μείνει τίποτα πια να το απολαύσουμε ολόκληρο. Συνέχεια

Advertisements

ήθελα απλά να με γλείψεις

Πράγματι η νύχτα με συμφέρει.
Πρώτα-πρώτα ελαττώνει τις φιλοδοξίες· ύστερα
διορθώνει τις σκέψεις· έπειτα
συμμαζώνει τη θλίψη και την κάνει υποφερτότερη
τη σιωπή με σέβας ανατέμνει·
εξαίρει την όσφρηση μα προπάντων η νύχτα περιζώνει.

Νίκος Καρούζος

αγκωνιαίος κομμουνισμός: μια σκέψη αργά το βράδυ

Θυμάμαι ότι κατά τη διάρκεια δεκατεσσάρων χρόνων στο σχολείο, από καιρού εις καιρόν όλο και κάποιος θα έλεγε, «το ΄ξερες πως είναι αδύνατο να γλείψεις τον αγκώνα σου;». Αυτό θα είχε συνήθως ως αποτέλεσμα να ξοδεύουμε τα επόμενα λεπτά προσπαθώντας ο καθένας να γλείψει τον δικό του αγκώνα. Αποτελεί τεκμήριο του βάθους και της ισχύος της ιδεολογίας το γεγονός ότι, ακόμα και σε τόσο μικρή ηλικία, ποτέ μας δεν μας πέρασε απ’ το μυαλό να γλείψει ο ένας τον αγκώνα της άλλης.

|η νυχτερινή σκέψη είναι και πάλι δανεισμένη και μεταφρασμένη από το http://prolapsarian.tumblr.com|

+++

σε είχα δει

cezanne_sous-bois-1900-02_l

το λινκ εδώ, θα ήταν κρίμα να μην διαβαστεί ποτέ ξανά ο σύντροφος Κωμοπολιτάνος

3 χρόνια και κάτι μετά, είναι περιττό να δείξω την φωτογραφία σου· έχει γίνει viral ερήμην μου, ερήμην σου. Ελπίζω μόνο να σε ξαναδώ. (εν τω μεταξύ, η επανάσταση δεν φαίνεται στα κοντά)

αναφωρά

Η συνάντηση ήταν για τις 20:00 στην πλατεία Άθωνος. (κάποιοι φίλοι είχαν γράψει κάποτε κάτι ωραίο γι΄ αυτή, ψάξ΄ το). Εγώ βέβαια αργώ πάγια. Ήταν αν μην τι άλλο τρελό ότι, φεύγοντας από το σπίτι, στο πρόσφατο ιστορικό των υπολογιστών μας πάνω πάνω, υπήρχε η ίδια αναζήτηση: “πλάτωνος φαρμακεία”. Τότε γελάσαμε με την αμφισημία· είπαμε πως εγώ έφερνα κακοχωνεμένο Derrida για εντυπωσιασμό κι εσύ τα προφυλακτικά. Δεν θα χρειαζόταν πολύς καιρός για να αποδειχθεί πως εσύ μας προμήθευες με φάρμακο κι εγώ με το φαρμάκι.

1012660_10107440999589064_1127209474293382614_n

 

 

Hausaufheben

/1/
Είμαι πια βέβαιος ότι η δασκάλα στα γερμανικά μ’ έχει καταχωρήσει σαν κνίτη. Το κακό ξεκίνησε όταν πήρα το θάρρος να τη ρωτήσω για την έννοια του sinnlich στον Μαρξ, για να χειροτερέψει όταν ενημέρωσα την τάξη πως το Clara-Zetkin-Park πήρε το όνομά του από τη σοσιαλίστρια και φεμινίστρια Κλάρα Τσέτκιν. Έκτοτε ξεκίνησαν τα προβλήματα. Για παράδειγμα, την προηγούμενη βδομάδα που μαθαίναμε αριθμούς και χρονολογίες, μου ζήτησε να διαβάσω το 1917. „Neunzehnhundertsiebzehn”, είπα ατάραχος, ενώ με ζώνανε τα φίδια. Ακόμη χειρότερα, τις προάλλες που κάναμε μια χαζή άσκηση για τα είδη μουσικής που μας αρέσουν, η δασκάλα με ρώτησε (αν έχει τον θεό της) πώς βρίσκω τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. „Total schlecht”, απάντησα χωρίς περιστροφές, κι όμως φοβάμαι πως το εξέλαβε μονάχα αισθητικά. Τέρμα, νομίζω πως πρέπει να της μιλήσω για τον Hans-Jürgen Krahl προτού η κατάσταση επιδεινωθεί (ή, έστω, να της εξηγήσω ότι οι κνίτες δεν διαβάζουν Μαρξ – τουλάχιστον όχι αν δεν συνοδεύεται από τον Ένγκελς).
/2/
Το ρήμα kommen το συναντάμε συνέχεια. Είναι το βασικό μας ρήμα για την κλίση των ρημάτων (ας πούμε σαν το λύω), ενώ βάζω στοίχημα πως τον τελευταίο καιρό έχω απαντήσει „Ich komme aus Ioannina” πιο πολλές φορές απ’ ό,τι έχω πει καληνύχτα. Βέβαια, το kommen έχει και μια άλλη χρήση, εξαιτίας της οποίας χαμογελάω μόνος μου κάθε φορά που επανέρχεται. Μια συντρόφισσα μάς είχε πει την ιστορία ενός φίλου της που ταξιδεύοντας στο Βερολίνο επισκέφθηκε μια gay σάουνα. Εκεί γνώρισε κάποιον. The thing escalated quickly και σύντομα βρέθηκαν να ερωτοτροπούν σε κάποιο σκοτεινό απόμερο σημείο. Ως τότε δεν είχε χρειαστεί να πούνε πολλά· πάλι καλά γιατί ο φίλος της ιστορίας γερμανικά δεν μίλαγε. Σε μια κρίσιμη καμπή, ωστόσο, ο γερμανός ρώτησε „kommst du?” για να εισπράξει την αγχωμένη απάντηση „Griechenland”. Την επόμενη στιγμή, το σκοτεινό απόμερο σημείο αντηχούσε από τα γέλια άλλων ζευγαριών και ντροπιασμένος ο φίλος είχε μάλλον καταγραφεί ως εκείνος ο εθνικιστής gay που τελειώνει υμνώντας την Ελλάδα.
/3/
Κρατάς μυστικό; Καμιά φορά σκέφτομαι ότι η βασική διαμεσολάβηση της εποχής μας, η κατάργηση της οποίας μπορεί να πυροδοτήσει μια συλλογική απόπειρα ευτυχίας (με άλλα λόγια τον κομμουνισμό), είναι εκείνο το συγκολλητικό s που διαφοροποιεί τη λέξη arbeitslos από την klassenlos.
/4/
macht kaputt was euch kaputt macht