the Βιβλιοθήκη Project Archives

the Βιβλιοθήκη Project Archives

του Αλεκσάντερ Πλατς

.

13295228_1698751963680447_854252175_n

.

Βιβλιοθήκη #0

Αποφάσισα σήμερα για πρώτη φορά να χρησιμοποιήσω το facebook για κάτι που μου φαίνεται έστω και λίγο δημιουργικό. Πολλοί και πολλές από εσάς μπορεί να το κάνετε ήδη, γράφοντας ποιήματα, βγάζοντας φωτογραφίες, οτιδήποτε. Και να μην το κάνετε, δεν υπάρχει και κανένα πρόβλημα. Δε λέω, μ’ αρέσει να ανεβάζω κι εγώ τραγούδια που μ’ αρέσουν, να γράφω κι εγώ εξυπνάδες σε στάτους ή σε σχόλια κάτω από στάτους άλλων, να κάνω λάηκ, να κάνω αυτήν την καινούρια την καρδούλα, να προωθώ την δουλειά των φίλων μου, να κανονίζω εύκολα και γρήγορα πού θα βγώ το βράδυ (που τελικά δεν βγαίνω συνήθως), να γράφω επικήδειους για τους μουσικούς που πεθαίνουν συνέχεια, να κάνω πολιτική προπαγάνδα. Ακόμα βέβαια δεν έχω βάλει καμία φωτογραφία δικιά μου και, κυρίως, του γάτου μου, αλλά θα γίνει κι αυτό. Ωραία είναι όλα αυτά, ακόμα κι αν δεν είναι δημιουργικά, ακριβώς όσο ωραία είναι και όλα τα υπόλοιπα πράγματα στον κόσμο, δηλαδή φυσιολογικά και ανθρώπινα μέχρι να αναλυθούν και να φανούν κατασκευασμένα ως φυσιολογικά και ανθρώπινα και μετά να μην έχει μείνει τίποτα πια να το απολαύσουμε ολόκληρο. Συνέχεια

Advertisements

κύκλοι τέλους

καμία ψυχή και κανένα στόμα

|καμία ψυχή και κανένα στόμα|

δεν αιχμαλωτίζονται μονάχα οι λέξεις, ψέματα σου είπανε. υπάρχουν κι αιχμάλωτα σημεία στίξης. γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, η σημαντικότερη και πιο συντριπτική στιγμή ολόκληρης της προεκλογικής περιόδου ήταν η βίαιη επίταξη της |κάθετης μπάρας| μας για τις ανάγκες των αντιαισθητικών αισθητικοποιημένων σποτ τους. κατά τ’ άλλα, τα πράγματα αύριο θα εξελιχθούν όπως αρμόζει. καμιά παρέκκλιση. κι εμείς να, εδώ, στα περιθώρια της συγκυρίας, ετοιμάζουμε ποπ κορν και παρακολουθούμε απορημένοι: με πόσους ευφάνταστους τρόπους μπορεί να συντονιστεί η αλληλέγγυα οικονομία με το workfare; τι είναι χειρότερο, να χτίζεις μια φυλακή ή να κρατικοποιείς ένα κίνημα; μπορεί ένας αλτουσεριανός value-form theorist να επιχειρηματολογήσει υπέρ της σωτηρίας του καπιταλισμού; και να την πετύχει; σε ποιο βάθος φετιχισμού μπορεί η ελπίδα να εμφανίζεται ως μετωνυμία της ήττας;
νοσταλγώντας την τύρβη του επόμενου κύκλου αγώνων που θα έρθει, δε θα έρθει
*
νιώθω μεγάλος μαλάκας τώρα που τα γράφω όλα αυτά. απόψε που πήγα στο σούπερ μάρκετ με τη σιγουριά του πενηντάευρου, φτάνοντας στα ταμεία, ένα κορίτσι, ρομά ήταν, την είχαν πιάσει επ’ αυτοφώρω -μέχρι και οι συναγερμοί ρατσιστές είναι γαμώ την παναγία τους-, ντρεπόταν, δεν είχε τίποτα πάνω της έλεγε, εν τέλει πήγανε σε μια γωνία κι έβγαλε κάτι μέσα από την μπλούζα της, ήταν μια βαφή μαλλιών, για εκτυφλωτικό κόκκινο χρώμα. ουφ, τουλάχιστον την αφήσανε χωρίς παραπάνω μπλεξίματα. δεν είπα τίποτα, τι να πω κι εγώ. αλήθεια, η βαφή μαλλιών θα εμπίπτει στο καλάθι της ελληνίδας νοικοκυράς, λένε μήπως τίποτα γι’ αυτό στο jacobin;
*
άκου, πρέπει να τελειώνουμε με τη νοσταλγία. δεν την μπορώ άλλο. με καταπλακώνει. έχεις καμιά βιβλιογραφία να μου στείλεις; θα ήταν μια αρχή. δεν μπορεί. κάτι καλό θα έχει γραφτεί για τη νοσταλγία. στο μεταξύ, τσάμπα μάζευα εκείνη τη βιβλιογραφία για τον χρόνο – που δε διαβάσαμε ποτέ. έπεσα χθες πάνω σ’ αυτό. θα ήταν ίσως αρκετό. βέβαια, το pdf δεν το βρήκα ακόμη και 93 € είναι πολύς χρόνος. ούτε καν. θυμήθηκα ξανά εκείνο τον στίχο του καρούζου «παρωδία της άχραντης διάρκειας ο χρόνος|κορσέδες τα δευτερόλεπτα» και αποφάσισα ότι μετά απ’ αυτόν ποιος νοιάζεται για το βιβλίο. τσάκισα τη σελίδα. 17 στον β’ τόμο, να τον ξαναδιαβάζω πριν τα ραντεβού για να καθυστερώ με στυλ.
*
να τη πάλι η νοσταλγία. από τότε που μας άφησε άλλαξε η αυλή, το σπίτι, ο τρόπος που το κατοικώ. τον σκέφτομαι άρρωστο. τον σκέφτομαι στο τοιχάκι πάντα, να ζητά ζυμώνοντας, σχεδόν να παρακαλά για τα χάδια μας. το αθωότερο τρίχωμα, ο καρούζος το είχε πει κι αυτό. ανασυγκροτώ τα τελευταία του βήματα, όλες τις πιθανές διαδρομές, τρεκλίζοντας στο λιθόστρωτο για να βρει ένα μέρος μακριά μας να πεθάνει. τότε γίνομαι απαρηγόρητος. αλλά πάλι, ευτυχώς, η σκέψη μου τον τελευταίο καιρό είναι τόσο κομματιασμένη που δεν κρατάει για πολύ.
*
είναι οριστικό, αυτό το μπλογκ έκλεισε τον σύντομο κύκλο του. απέτυχε βέβαια παταγωδώς. για παράδειγμα, δεν κατάφερε ποτέ να με πείσει να γράψω. θα το πρόσεξες κι εσύ ότι έχω κατακλέψει όλο τον κόσμο. όχι πως δεν είχα ιδέες. αλλά να, ακόμα και τώρα, βαριέμαι λίγο που γράφω. ύστερα, ξεκίνησε με την προσδοκία να πειραματιστεί πάνω στη συνάρθρωση του προσωπικού και του πολιτικού (εξού και το αμφίφλοξ, λεηλατημένο από τον καρούζο και αυτό), στη δύση ενός κύκλου (ή πολλών) που κλείσαν αμετάκλητα. αντ’ αυτού, κατέληξε να στεγάζει διευθετήσεις παλιών και μελλοντικών ερωτικών αποτυχιών δίπλα σε ακατανόητα κομμουνιστικά λινκς. (επιπλέον, είναι κι αυτή η wordpress με τους περιορισμούς της που μου τη δίνει στα νεύρα). ολόκληρο μια αντίφαση. άμα σου λέω. ακόμη και το τραγούδι που θα ποστάρω τώρα από το παρελθόν έρχεται. τέρμα, αυτό το μπλογκ ανήκει σε έναν κύκλο που έκλεισε. ένα reboot χρειάζομαι. κι αν έτυχε να σου αρέσει κάτι, κράτα το καλού κακού. ποιος ξέρει αν θα γλιτώσει.
*
|μη χανόμαστε|
*
υπό βροχή

ήθελα απλά να με γλείψεις

Πράγματι η νύχτα με συμφέρει.
Πρώτα-πρώτα ελαττώνει τις φιλοδοξίες· ύστερα
διορθώνει τις σκέψεις· έπειτα
συμμαζώνει τη θλίψη και την κάνει υποφερτότερη
τη σιωπή με σέβας ανατέμνει·
εξαίρει την όσφρηση μα προπάντων η νύχτα περιζώνει.

Νίκος Καρούζος

αγκωνιαίος κομμουνισμός: μια σκέψη αργά το βράδυ

Θυμάμαι ότι κατά τη διάρκεια δεκατεσσάρων χρόνων στο σχολείο, από καιρού εις καιρόν όλο και κάποιος θα έλεγε, «το ΄ξερες πως είναι αδύνατο να γλείψεις τον αγκώνα σου;». Αυτό θα είχε συνήθως ως αποτέλεσμα να ξοδεύουμε τα επόμενα λεπτά προσπαθώντας ο καθένας να γλείψει τον δικό του αγκώνα. Αποτελεί τεκμήριο του βάθους και της ισχύος της ιδεολογίας το γεγονός ότι, ακόμα και σε τόσο μικρή ηλικία, ποτέ μας δεν μας πέρασε απ’ το μυαλό να γλείψει ο ένας τον αγκώνα της άλλης.

|η νυχτερινή σκέψη είναι και πάλι δανεισμένη και μεταφρασμένη από το http://prolapsarian.tumblr.com|

+++

σε είχα δει

cezanne_sous-bois-1900-02_l

το λινκ εδώ, θα ήταν κρίμα να μην διαβαστεί ποτέ ξανά ο σύντροφος Κωμοπολιτάνος

3 χρόνια και κάτι μετά, είναι περιττό να δείξω την φωτογραφία σου· έχει γίνει viral ερήμην μου, ερήμην σου. Ελπίζω μόνο να σε ξαναδώ. (εν τω μεταξύ, η επανάσταση δεν φαίνεται στα κοντά)

αναφωρά

Η συνάντηση ήταν για τις 20:00 στην πλατεία Άθωνος. (κάποιοι φίλοι είχαν γράψει κάποτε κάτι ωραίο γι΄ αυτή, ψάξ΄ το). Εγώ βέβαια αργώ πάγια. Ήταν αν μην τι άλλο τρελό ότι, φεύγοντας από το σπίτι, στο πρόσφατο ιστορικό των υπολογιστών μας πάνω πάνω, υπήρχε η ίδια αναζήτηση: “πλάτωνος φαρμακεία”. Τότε γελάσαμε με την αμφισημία· είπαμε πως εγώ έφερνα κακοχωνεμένο Derrida για εντυπωσιασμό κι εσύ τα προφυλακτικά. Δεν θα χρειαζόταν πολύς καιρός για να αποδειχθεί πως εσύ μας προμήθευες με φάρμακο κι εγώ με το φαρμάκι.

1012660_10107440999589064_1127209474293382614_n

 

 

κομμουνιστικοποίηση και θεωρία της αξιακής μορφής

mondrian_checkerboard_1919-small

Piet Mondrian| Σύνθεση με Πλέγμα 9: Σκακιέρα με Ανοιχτά Χρώματα | 1919

[ελληνική μετάφραση του κειμένου Communisation and Value-Form Theory, Endnotes #2]

Διαθέσιμο σε pdf για εκτύπωση εδώ

Μετάφραση και φλυαρία: naufrageur à bord

[Π]οτέ δεν θα δουλέψω
Αρτύρ Ρεμπώ, Μια εποχή στην κόλαση

Θα δούμε παρακάτω ότι πραγματοποιήθηκε ιστο-
ρική αλλαγή από τη στιγμή που ο Χέγκελ και ο Μαρξ πήραν
τη θέση του Ρεμπώ και του Λωτρεαμόν στις καρδιές των νεαρών
Πολ Νιζάν, Η συνωμοσία

Οι παραπάνω αναφορές δεν είναι προοίμιο· είναι μια ξόβεργα. Κι εγώ δεν προσπαθώ να ιδρύσω γενεαλογίες, διανύω απλά τις αποστάσεις. Το κείμενο αυτό των Endnotes είχα ξεκινήσει να το μεταφράζω με σκοπό να συνοδεύσει μια συλλογική έκδοση μεταφρασμένων κειμένων και άρθρων πάνω στον πρώτο τόμο του Κεφαλαίου. Το εγχείρημα εκείνο –όπως συμβαίνει συχνά με τέτοια συλλογικά σχέδια– δεν ευοδώθηκε ποτέ, κι έτσι μια πρώτη και λειψή εκδοχή της μετάφρασης έμεινε να μαζεύει ψηφιακή σκόνη, εγκλωβισμένη σε έναν φάκελο με το αδιάφορο όνομα New folder(3). Από κει την ανέσυρα για να την ολοκληρώσω και να την επιμεληθώ με φροντίδα. Συνέχεια