αναφωρά

Η συνάντηση ήταν για τις 20:00 στην πλατεία Άθωνος. (κάποιοι φίλοι είχαν γράψει κάποτε κάτι ωραίο γι΄ αυτή, ψάξ΄ το). Εγώ βέβαια αργώ πάγια. Ήταν αν μην τι άλλο τρελό ότι, φεύγοντας από το σπίτι, στο πρόσφατο ιστορικό των υπολογιστών μας πάνω πάνω, υπήρχε η ίδια αναζήτηση: “πλάτωνος φαρμακεία”. Τότε γελάσαμε με την αμφισημία· είπαμε πως εγώ έφερνα κακοχωνεμένο Derrida για εντυπωσιασμό κι εσύ τα προφυλακτικά. Δεν θα χρειαζόταν πολύς καιρός για να αποδειχθεί πως εσύ μας προμήθευες με φάρμακο κι εγώ με το φαρμάκι.

1012660_10107440999589064_1127209474293382614_n

 

 

Advertisements

2 thoughts on “αναφωρά

  1. Εγώ πάντως το έψαξα. Κάπότε.

    […] Σ΄ ένα παγκάκι της πλατείας Άθωνος, προετοιµάζοντας τη συνάντηση, είναι γραµµένο µε καίρια πίκρα απαραίτητη ΟΛΟΙ ∆ΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ. παραδίπλα ονόµατα, ηµεροµηνίες, L.F.E., εφηβικά για πάντα, που ξέρεις πως θα σκορπίσουν στην πρώτη µπόρα κι όµως, πάλι, µοιάζουν να είναι οι κρυφοί οδοδείκτες που σε φέραν µέχρι εδώ.

    Η πλατεία είναι κυκλική, µε επτά οµόκεντρους κύκλους και στη µέση µια λυπηµένη λιγνή µανόλια, δέντρο της γνώσης και της άρνησης. Μόνη αυτή, ανάλαφρα σηκώνει την πλατεία και την κρατά µετέωρη, πάνω απ΄ τον βάλτο µιας σακατεµένης µνήµης, όλο παράγκες, λαµαρίνες, καθηµερινές δοσοληψίες µε δαγκωµένα κέρµατα, σα γραφική αναπαράσταση της στέρησης. Αυτή και ο ελάχιστος αέρας των φύλλων της, χρησµοδοτώντας θραύσµατα µέλλοντος χρόνου, συγκρατούν µετατοπισµένο το σκηνικό να µην καταρρεύσει. Ανοίγουν στην επικείµενη συνάντηση.

    Στέκοµαι µόνος κι ακουµπώ στο συντριβάνι. πετούνε λάβα και δροσιά τα εφτά του µάτια. Τριγύρω στα στενά κόσµος πολύς συγκεντρωµένος, τρώνε, πίνουν, πασχίζουν µιαν αµήχανη κοινωνικότητα, ξεχνούν. ∆ε φανερώνεται κανείς. Άδεια η πλατεία. Και πιάνοντας να συλλογιστώ πόσοι οι δίκαιοι και συνειδητοί της θνητότητας που την αξιώνονται, επαίξανε τα µάτια µου στα χέρια µου οπού ήτανε απιθωµένα στο φιλιατρό. Κι εχαµογέλασα, ότι εστάθη ο χρόνος κάθετος και πλήρης, κι ήτανε ώρα -όπως έπρεπε στον τόπο- να δώσω ονόµατα.

    Κι όπως δεν υπάρχει ούτε µια πινακίδα µε τ΄ όνοµα της πλατείας, και τ΄ όνοµα που την αποκαλούν δηλώνει µια κίβδηλη και δούλα έννοια του χρόνου, την µετονοµάζω Πλατεία του Κήπου Ίσως – κι έτσι µπορώ να περιµένω. […]

    Δεν περνάω πια ποτέ από την πλατεία. Φοβάμαι ότι θα σκοντάψω στους κύκλους, θα με ρουφήξουν σαν δίνη κ θα ξυπνήσω καλοκαίρι στο παγκάκι να μουτζουρώνω περιμένοντας 10 λεπτάκια ακόμα.

    Μου αρέσει!

  2. πέρασα σήμερα. μα τον θεό, μου φάνηκε πως ο κύκλοι (για τους εφτά λέω) δεν έχουν κλείσει εντελώς. υπάρχει στον καθένα τους ένα κενό. μικρά ομόκεντρα τόξα που αφαιρέθηκαν ή δεν ήταν ποτέ εκεί. το έβδομο γλείφει το παγκάκι. (μοιάζουν με κέρματα που δαγκώθηκαν στην άκρη). μην το δεις σαν εκκρεμότητα. δες το σαν μονοπάτι. να διασχίσεις τον βάλτο της σακατεμένης μνήμης χωρίς να σκοντάψεις. βλέπεις(;), ο Κήπος Ίσως είναι μια όχι-Άθωνος. (μοιάζει με τη μανόλια: μια λυπημένη μα καθορισμένη άρνηση). κι έτσι μπορεί να περιμένει

    Μου αρέσει!

για πες

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s