ενημέρωση κατάστασης

πρωτοδημοσιεύθηκε στο facebook
Είναι σαν κοντά στα και εκτός από τα λιοντάρια, τις τίγρεις, τους λαγούς και όλα τα άλλα πραγματικά ζώα, τα οποία ομαδοποιημένα αποτελούν τα διάφορα φύλα, είδη, υποείδη, οικογένειες κοκ του βασιλείου των ζώων να υπήρχε επίσης και το ζώον, η ατομική ενσάρκωση του όλου βασιλείου των ζώων.
Καρλ Μαρξ (μιλώντας για το χρήμα ως γενικό ισοδύναμο των εμπορευμάτων στην 1η έκδοση του πρώτου τόμου του Κεφαλαίου)
Ααααααα! για λέγε, για λέγε, για λέγε, για πες – μελαγχολία έχουμε; φιλτράκια έστω; – για λέγε, για λέγε, για πες
Γιώργος Πρεβεδουράκης, Κλέφτικο
Αν ήμουν cultural theorist (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), θα έγραφα κάτι για την ομολογία ανάμεσα στην επικοινωνιακή μορφή facebook και στην εμπορευματική/χρηματική ανταλλαγή. Από μια άποψη, αν το καλοσκεφτείς, το facebook είναι το βασίλειο της ελευθερίας. Υπάρχει μια θέση για τον καθένα εδώ, αρκεί βέβαια να έχει πρόσβαση στα ίντερνετς· εδώ, με μια απλή και δωρεάν εγγαφή, καθεμιά μπορεί να αυτοπαρουσιαστεί με τον τρόπο που εκείνη θέλει, και όλοι είναι ελεύθεροι να αλληλεπιδράσουν με όλους. Στο πάρτυ του ατομικού φιλελευθερισμού οι δυνατότητες είναι οριακά απεριόριστες. Για παράδειγμα, είσαι ελεύθερος να εκθέσεις την ευαίσθητη πλευρά σου και το νέο σου smartphone, να μοιραστείς την ποιητική σου φλέβα και να μάθουν επιτέλους όλοι για εκείνο το ταξίδι σου στη Βαρκελώνη.

Μπορείς να πληροφορήσεις τον κόσμο ότι έχεις κατέβει κέντρο μωρέ και, να εδώ, απολαμβάνεις τον καφέ σου με τις κοπέλες ή να υπενθυμίσεις πως κατέβηκες κι εσύ στην πορεία με το όργιο καταστολής, μπορεί ακόμη και να κατέβασες εκείνη τη βιτρίνα από το σιχαμένο ανταλλακτήριο χρυσού. Μπορείς να ξεδιπλώσεις τα avant-garde μουσικά σου γούστα ή να ποστάρεις το «συνοδεύομαι» κλείνοντας το μάτι στον πρώην που, από το δεύτερο λογαριασμό του που έκανες add προχθές, παρακολουθεί τις ενημερώσεις σου με κομμένη την ανάσα. Να βροντοφωνάξεις «τσακίστε τους φασίστες» ή να βρίσεις τους άπλυτους και τα θέματα αλλοδαπούς. Να ανεβάσεις selfie με την αγάπη σου ή να ψαχτείς για one-night stand. Να μας πεις για την ψαγμένη σειρά της οποίας εξάντλησες και τις 5 σεζόν όταν οι υπόλοιποι βλέπανε ακόμα Breaking Bad ή να νιώσεις την ανάγκη να αναφέρεις ότι χθες διάβασες τον Οδυσσέα. Μονορούφι, στο πρωτότυπο, και χωρίς βοηθήματα και μαλακίες. Παραλία ή βάθρες, σε κάθε περίπτωση είναι πάντα μια καλή ευκαιρία να ψιλιαστούν οι φίλοι ότι τον χειμώνα που πέρασε επισκεπτόσουν συχνά το γυμναστήριο, έστω και με βαριά καρδιά, και πρόσθεσες αρκετή πρωτεΐνη στη διατροφή σου. Να συζητήσεις για την επιτελεστικότητα ή να ριχθείς σε (αποτυχημένο) διαδικτυακό φλερτ. Μπορείς να δείξεις το νέο τατουάζ ή να γελάσεις με τα τατουάζ των άλλων. Να κάνεις πολιτική προπαγάνδα, να μας καλέσεις στη συναυλία/ποιητική βραδιά/συνέδριο/έκθεση φωτογραφίας σου, να διαφημίσεις τη start-up επιχείρησή σου ή το ατομικό σου ανθρώπινο κεφάλαιο. Μπορείς να σχολιάσεις, να δηλώσεις την αρέσκεια ή την απαρέσκειά σου, να κοινοποιήσεις. Να διαλαλήσεις προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι είσαι ρομαντικός, single, περιζήτητη, διαθέσιμος, ταλαντούχα, αποκατεστημένος, πολυπράγμων, εξεζητημένη, out-going, λαϊκός και ανεπιτήδευτος, ριζοσπάστρια, cool πατέρας, ανερχόμενος κάτι, ευτυχισμένος.
Μια παρωδία μοναδικότητας. Εκατομμύρια ενδιαφέροντα και γούστα, αγωνίες και καπρίτσια, ταξινομημένα σε status και αγαπημένες σελίδες, φωτογραφίες προφίλ και εξώφυλλα. Μορφοποιημένα έτσι ώστε να χωράνε σε ένα προφίλ, το οποίο, σαν τη χρηματική μορφή της αναλογίας μας, είναι η πιο αφηρημένη και meaningless κοινωνική μορφή, ένα άδειο γενικό ισοδύναμο που αντανακλά τον πλουραλισμό και την κενότητα των ιδιαίτερων ισοδυνάμων του. Εκατομμύρια καρικατούρες ανθρώπων και, έξω και δίπλα σε αυτές, η ανθρώπινη καρικατούρα, ο άνθρωπος ως καρικατούρα, που αναλαμβάνει να τις συσχετίσει και να τους παρουσιάσει την αξία τους (μετρημένη ενδεχομένως σε εντυπώσεις, likes, φίλους, σχόλια, ακολουθητές και «πόσοι μιλούν γι΄αυτήν τη σελίδα»). Εκατομμύρια κόσμοι (ή παρωδίες κόσμων) που διασταυρώνονται χωρίς ποτέ να αγγίζονται πραγματικά. (Σαν χθες, που με προσπέρασες τρέχοντας να προλάβεις το λεωφορείο και τσούγκρισαν οι ώμοι μας. Γυρίσαμε και κοιταχτήκαμε ξανά φευγαλέα, και ακόμη και τώρα δεν ξέρω αν ήταν από δυσανασχέτηση ή από κάποιο ξαφνικό πάθος να σπάσουμε επιτέλους την κρούστα μας). Κι αλίμονο, όπως και η χρηματική μορφή, η μορφή facebook είναι εξίσου απόλυτη, ένας σωστός leveller που τείνει να υπάγει τα πάντα στο περασμά του, έτσι που ο σύνδεσμός μας με την κοινωνία να βρίσκεται στον κωδικό πρόσβασης στο λογαριασμό μας.
Βέβαια, δεν είναι αυτή όλη η αλήθεια. Γιατί περισσότερο κι από αυτό, ισχύει κάτι που είχει επισημάνει ξανά ο Μαρξ: πως ο σύνδεσμός μας με την κοινωνία βρίσκεται στην τσέπη μας. Μιλώ για τα σκληρά βράχια της υλικής πραγματικότητας εκτός facebook, στα οποία προσκρούει το «βασίλειο της ελευθερίας» (για χάρη της αναλογίας μας ας την ονομάσουμε «ο απόκρυφος τόπος της παραγωγής» και αναπαραγωγής της ζωής), και το επιχείρημά μου δεν είναι μονάχα οικονομικό. Εγώ για παράδειγμα, που στην πραγματικότητα το κτίριο του Ινστιτούτου της Φραγκφούρτης δεν το έχω δει ούτε ζωγραφιστό, δεν είμαι για κανένα λόγο τόσο κυνικός και σίγουρος για τον εαυτό μου όσο μπορεί να παρουσιάζομαι. Στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους είμαι τόσο αδούλευτος που οι 20 φίλοι σε 2 μέρες υπάρχουν μόνο σαν ανέκδοτο. Νιώθω πελαγωμένος και απογοητευμένος και, στην τελική, έχω πολύ μεγαλύτερα άγχη και ζόρια από το να γράφω βαρύγδουπα σημειώματα προς ένα απροσδιόριστο ακροατήριο – όπως ότι πρέπει να χάνω τη μισή μου μέρα στη δουλειά για να αυτοαναπαράγεται αυτή η γαμημένη χρηματική μορφή που λέγαμε πριν και σε αυτή την φάση δεν μπορώ να το βρω ούτε αυτό. Αλλά ας μη γελιόμαστε, ξέρω πως κι εσύ σήμερα νιώθεις λίγο λιγότερο όμορφη και λίγο περισσότερο καταθλιπτική σε σχέση με τη φωτογραφία του σαββατόβραδου, πως στην πραγματικότητα την βαριέσαι την ποίηση (ειδικά αυτόν τον Λειβαδίτη, που ποτέ δεν τον διάβασες πέρα από εκείνη τη φορά που γκούγκλαρες «τασος λειβαδιτης ποιηματ»), πως φοβάσαι το γεγονός ότι τα ανδρικά “likes” μπορούν στο δρόμο να γίνουν λιγότερο κολακευτικά και περισσότερο γλοιώδη και επικίνδυνα και αγχώνεσαι που μπήκε ο καινούριος μήνας και ο σπιτονοικοκύρης σού κάνει αναπάντητες.
Κάτι τέτοιο θα έγραφα αν ήμουν cultural theorist. Επειδή δεν είμαι, κάθομαι μόνος Κυριακή πρωί και γράφω απλά τρέλες μπας και πουλήσω το τομάρι μου λίγο ακριβότερα. Για λέγε, για λέγε, για πες.

487075_4533722352684_681249856_n

Advertisements

για πες

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s